Zonder Rol

Ik heb het afgezet, het masker dat mij jaren droeg. Niet omdat ik durfde, maar omdat ik niet meer kon. Mijn lichaam zei stop voor ik woorden had gevonden. Mijn hart viel stil onder het gewicht van wie ik moest zijn. En nu… sta ik bloot, zonder script, zonder glimlach die niet van mij is. Maar wie kijkt er terug in de spiegel? Wie ademt hier binnenin? Ik weet het niet. Nog niet. Maar ik ben hier. Ik luister naar het kleine ja, de trage ochtend, de adem die niet meer hoeft te schuilen. Misschien ben ik niet verloren, maar nog aan het ontstaan. Niet in één keer, maar in stukjes die ik weer durf te voelen. Geen rol meer. Alleen ik. Wat dat ook betekent.